Iets voor de wekker word ik wakker

Iets voor de wekker word ik wakker. Ik hoor de vogeltjes al fluiten en lig nog even te soezen.

Ik praat mezelf moed in om onder de douche te springen. Met een warme straal water op mijn duffe hoofd ga ik in gedachten mijn agenda door; wat staat er allemaal op de planning?

Mijn gedachten gaan al van hot naar her …mindful denk ik bij mezelf… en geniet weer van het hete water en mag van mezelf nog even niet aan mijn werk denken. Snel wat facewash op mijn handen om mijn gezicht mee schoon te maken. Iets te laat ontdek ik dat het shampoo is, getverrr… Weg mijn mindful poging!! Als ik de shampoo uit mijn ogen heb gewassen is daar mijn volgende dilemma; wat doe ik aan vandaag? Vervolgens denk ik dan ook; het was handig geweest om dit gisteravond al te bedenken. Oké, ik heb ook zo mijn leerdoelen  .

Nog steeds weet ik niet wat ik aan ga doen, want daarvoor moet ik mijn afspraken namelijk weer weten. Praktische kleren voor als ik samen met een cliënt ga schoonmaken. Moet ik nog wandelen, anders kan ik mijn geringe hakken aan. Kom ik bij cliënten met huisdieren vandaag, dan wil ik niets zwarts aan. Gelukkig heb ik een ruime keuze in kleding.

Als er in mijn huishouden van Jan Steen (jaja ik weet het zo goed voor mijn cliënten, maar ook hier ligt voor mij een klein leerdoel) nog iets te eten is, wat binnen de houdbaarheidsdatum valt en voor ontbijt geschikt is… Brinta lijkt me geschikter dan knakworsten… dan neem ik dat maar.

Vervolgens pak ik mijn werktelefoon erbij en kijk naar de tig mailtjes, appjes en slackberichten.

Ik wil al even in de stress schieten, maar ik denk ineens mindful en zowaar: de mannen van 538 op de radio weten me af te leiden met hun verhalen.

Oeps is het al zo laat, hups… vest aan, tas onder de oksels en op zoek naar mijn auto. Niet dat ik een grote oprijlaan heb waar je je auto kan zoeken, maar in de prachtige binnenstad van Elburg kan je gewoon niet altijd vlakbij je huis geparkeerd staan.

Als ik dan eindelijk met kleren aan, met het ontbijt achter de kiezen, na een autoritje van 30 minuten bij een cliënt aan bel, kijkt ze me verbaasd aan: “Onze afspraak had ik toch afgezegd, omdat ik zo moet werken!”. Ineens komt het me bekend voor, maar ik heb tijdens mijn ontbijt iets van “Omdenken” op Facebook voorbij zien komen. Ik heb nu ineens heel veel tijd!

Kom maar op met die werkdag!

 

Regina