De oplossing ligt voorhanden…

Woensdagavond, 19.46 uur. Mijn zogenaamde ‘deadline’ is al een paar uur verstreken; ik had immers afgesproken om deze blog uiterlijk deze middag in te leveren.

Zo gaat het wel vaker. Ik spreek dingen af, zeg iets toe en vergeet óf de hele afspraak, óf kom de gemaakte afspraak te laat na.

Inmiddels heb ik van alles geprobeerd om deze gewoonte af te leren en van mezelf een gestructureerd en geordend persoon te maken. Ik heb een agenda met een weekoverzicht aangeschaft, memoblaadjes met herinneringen op de koelkast gehangen, een ‘to-do-lijstje’ op de muur in de keuken bijgehouden, of simpelweg een herinnering in mijn telefoon gezet. Maar nee, het mag niet baten. Alhoewel ik weet dat het niet alleen voor mijn omgeving, maar zeker ook voor mezelf een heel stuk fijner zal zijn om m’n zaakjes op orde te hebben; het lukt me gewoon niet.

Het zal menigeen bekend voorkomen, deze  minder goede gewoonte. Veel van de doelen die we bij ZeS op maat samen met cliënten opstellen, hebben wel iets te maken met ‘structuur’, of ‘regelmaat’, of soms zelfs enkel ‘afspraken nakomen’. Het lijkt een vanzelfsprekend iets, maar dat is het blijkbaar allerminst. Niet alleen voor mensen met een stoornis in het autisme spectrum – bij wie deze doelen vaak wel prioriteit hebben-, ook voor mensen met een andere diagnose (of geen vastgestelde diagnose) voegt het zeker iets toe om structuur te hebben in hun dagelijks leven. Niet voor niets eten we met z’n allen rond de klok van zes, werken we van negen tot vijf en hebben we zaterdag en zondag vrij. Het zijn gewoontes die ongetwijfeld zijn ontstaan doordat ze gemakkelijk zijn; een ieder weet waar hij aan toe is en dat geeft rust en overzicht. Noem het burgerlijk, noem het saai: het wérkt voor velen en dus doen we met z’n allen mee aan de vaste gewoontes zoals we die kennen.

Maar het lukt dus niet iedereen om zich hiernaar te schikken (ondergetekende niet in de laatste plaats…) en dus maken we er een werkdoel van in het plan ZeS. De manieren waarop de cliënt aan dit doel werkt verschilt van persoon tot persoon, maar vaak geeft een dagschema al behoorlijk houvast. Niet alleen geeft het overzicht van taken die nog gedaan moeten worden (huishouden, administratie, afspraken met instanties), ook worden er vaak momenten van ontspanning ingepland- en dit laatste schiet er anders regelmatig bij in. De balans tussen inspanning en ontspanning wordt dus als het ware gewaarborgd door middel van de dagplanning en op die manier wordt er gelijk een ander veelvoorkomend doel opgepakt.

Al schrijvend bedenk ik me dat de oplossing dus eigenlijk voorhanden ligt. Ik maak immers bijna dagelijks met verschillende cliënten dergelijke schema’s. Misschien moet ik voor mezelf ook maar eens een dergelijk schema opstellen…

 

Jacqueline