Hallo Hoofd

Gedachten zijn vreemde dingen. Je bent geneigd te denken dat de dingen die je bedenkt altijd waar zijn. Maar niets is minder waar. Je hoofd verzint van alles, en een groot deel daarvan klopt niet.

Neem nou mijn gedachten. Ik ga binnenkort verhuizen en de laatste weken ben ik me daar rustig op aan het voorbereiden. Ik pak eens een doosje in, zoek een leuk kleurtje verf uit, regel wat klussers en mijn hoofd houdt zich prima. Maar naarmate de verhuizing dichterbij komt, begint mijn hoofd vreemd te doen.

Het begint met een beetje mijmeren over praktische zaken: ‘Hm, het zou wel handig zijn als er een koffiezetapparaat staat in het nieuwe huis. Oh ja, bij de boodschappen vrijdag kan ik wel vast een paar pakken koek meenemen voor de klussers. Hoe zullen we dat doen met de stofzuiger? Ik wilde toch al een nieuwe, misschien kan ik de oude bij het klussen gebruiken en de nieuwe voor thuis… kost wel weer een hoop geld en het is al een dure periode…’ En dan, zonder dat ik er iets over te zeggen lijk te hebben, slaan mijn gedachten op hol. ‘Ik MOET een koffiezetapparaat regelen. Ik MOET een stofzuiger maar daar hebben we geen geld voor! Koeken, ik MOET koeken kopen!! Het is verschrikkelijk als ik dat vergeet!’ Niets daarvan is waar. Maar mijn gedachten doen alsof dat wel zo is.

Ik doe dan vaak alsof mijn gedachten een los onderdeel van mij zijn. Een soort vervelend dwergje dat in mijn oor schreeuwt en dat niet altijd het beste met mij voorheeft. Ik heb niet zoveel fantasie, dus ik noem hem Hoofd.

Mijn Hoofd begint steeds harder te schreeuwen: ‘STOFZUIGER!!!! KOFFIEZETAPPARAAT!!! !! En KOEKEN, HEEL VEEL KOEKEN!!!EN NOG HEEL VEEL ANDERE DINGEN MAAR DIE BEN JE ALWEER VERGETEN!!! ALLES LOOP MIS’ en mijn lichaam reageert: spieren spannen zich aan, mijn maag wordt een klomp, adrenaline wordt rondgepompt.

Het wordt tijd om mijn Hoofd tot de orde te roepen. ‘Hallo Hoofd, mag het even een tandje minder? Dit slaat weer helemaal nergens op. De wereld vergaat niet als ik geen stofzuiger koop. Dat koffiezetapparaat schrijf ik op mijn to do lijst, dan hoef je dat niet meer tegen me te schreeuwen. Koeken staan op mijn boodschappenlijst dus dat mag je ook vergeten.’ Langzaam keert de rust weer terug in mijn gedachten en in mijn lijf. Mijn Hoofd trekt zich terug en gaat zich weer bezig houden met nuttiger zaken.

Nu is mijn Hoofd nog redelijk te hanteren. Hij luistert redelijk naar me en anders kan iemand anders in mijn omgeving hem ook nog wel de baas. Er zijn ook mensen die veel lastigere Hoofden met zich mee dragen. Hoofden die complete verhalen verzinnen en deze heel overtuigend weten te brengen. Hoofden die zich soms niet tot de orde laten roepen door hun eigenaar en die professionele mensen nodig hebben om orde te scheppen. Of die zich alleen door medicatie tot zwijgen laten brengen.

Mijn Hoofd valt dus nog wel mee. Hoewel hij nu weer begint: ‘Hee, hier kun je wel een blog over schrijven… Je MOET een blog schrijven… BLOHOG!’ Snel doen dan maar, dan houdt hij zich weer even koest. En mocht ik de komende tijd een beetje gestrest overkomen: dat is dus niet mijn schuld, maar de schuld van mijn Hoofd.

Denise